Chapter 5

U P D A T E D

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

ขณะเวลา 13.30 น.

เมื่อคินโซไม่ยอมลงมาทานมื้อเที่ยงด้วย

บาโทระมันเลยบอกว่าแนะนำประวัติของคินโซให้เราฟังครับ


ในสมัยเมจิ(ค.ศ.1868 1912) และไทโชว(ค.ศ.1912-1926)ตอนต้น

เป็นสมัยที่ตระกูลอุชิโรมิยะเป็นที่รู้จักกันอย่างมากในฐานะตระกูลที่รุ่งเรือง

ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะได้เงินเสมอ

แต่ว่า...ท่านปู่เป็นเพียงส่วนเล็กๆของตระกูล ไม่มีความเกี่ยวดองกับทางตระกูลหลัก

ต่อมาในปีไทโชที่ 12 (ค.ศ.1923)มีเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในแถบคันโต ทำให้ตระกูลหลักที่อยู่แถวโอดะวาระต้องล่มสลาย

ส่งผลให้ท่านปู่คินโซซึ่งเหลืออยู่คนเดียวต้องเป็นคนสืบทอดตระกูล

และแล้วชีวิตของท่านปู่ก็เปลี่ยนไปในทันที

ท่านปู่ได้รับความไว้วางใจให้ฟื้นฟูตระกูลที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างและแทบจะไม่มีหวังเลยก็ตาม

แต่ว่าด้วยพรสวรรค์และความโชคดี ประกอบทั้งได้รับเงินกู้จำนวนมหาศาล

ท่านปู่สามารถสะสมเพิ่มพูนหลายสิ่งหลายอย่างกลับมา

แม้กระทั่งการเชื่อมความสัมพันธ์กับกองกำลังที่เข้ามายึดครองคือนายพลแม็คอาเธอร์ และ GHQ

*ประวัตินายพลแม็คอาเธอร์สามารถหาอ่านได้ที่วิกิพีเดียครับ*

*GHQ คือองค์กรของอเมริกาที่เข้ามาปกครองญี่ปุ่นหลังสงคราม*

*เรื่องของสงครามเกาหลีผมไม่ขอพูดถึงนะครับ ไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ ต้องขออภัย*

ในที่สุดท่านปู่ก็สามารถฟื้นฟูตระกูลอุชิโรมิยะได้และสร้างคฤหาสน์ที่เกาะรคเค็นจิมะ

จบลงเพียงแต่เท่านี้

ที่ห้องรับประทานอาหาร ทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน

และเมื่อการรับประทานมื้อเที่ยงจบลง ทุกคนก็ออกมาดื่มชากันที่ห้องรับแขก


จากนั้นพวกเด็กๆก็ถูกบรรดาผู้ใหญ่แนะนำให้ไปเล่นที่ชายหาด(ไล่ทางอ้อม)

เมื่อพวกเด็กๆออกไปหมดแล้ว

เคร้าส ฮ่าๆๆๆ ความสัมพันธ์ในครอบครัวของรูดอล์ฟนี่ดีจริงๆนะ

รูดอล์ฟ หยุดเถอะพี่ ยังไงผมก็แพ้พี่เรื่องนั้นอยู่ดี

เอวา นั่นสินะ เจสซิก้าจังโตแล้วน่ารักจริงๆ นี่ก็เป็นผลพวงจากการสั่งสอนของพี่นัตสึฮิด้วยใช่ไหม

นัตสึฮิ ....ขอบคุณ...

บรรยากาศในห้องเริ่มมาคุ คราวนี้เป็นฮิเดโยชิที่สังเกตได้ก่อน

ฮิเดโยช จะว่าไป เด็กพวกนั้นก็โตกันเร็วจริงๆนะ ฉันเคยคิดว่าพวกนั้นจะเป็นเด็กตลอดไป

แต่ว่าแปปเดียวร่างกายก็โตขึ้นก่อนที่ใครจะคิดว่าพวกเขาต้องมารวมกลุ่มกับผู้ใหญ่

บาโทระคุงยิ่งรับไม่ได้!!

คิริเอะ ถึงร่างกายเขาจะโตแค่ไหน แต่ยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี สามีฉันก็ด้วยนะ

โรซ่า ชั้นสงสัยจังว่าเส้นกั้นระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่อยู่ตรงไหน

จนถึงตอนนี้ชั้นก็ยังไม่ตระหนักเลยว่าชั้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เคร้าส์ น่าอายจริง นั่นไม่ใช่คำที่แม่ของเด็กควรพูดนะ

เอวา - นั่นสินะ เราไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว พวกเราเป็นผู้ใหญ่

เพราะฉะนั้นชั้นเลยอยากสนทนาแบบผู้ใหญ่ที่ปราศจากอารมณ์อ่อนไหว

เมื่อคำพูดเหน็บแหนมของเอวาจบลง บรรยากาศเริ่มซีเรียสขึ้นมาทันที

รูดอล์ฟ พอเถอะพี่ ขณะที่เด็กๆไม่อยู่ มาเข้าสู่หัวข้อหลักกันซะที

เนื่องจากปีที่แล้ว หมอบอกว่าเขาจะอยู่ได้ไม่ถึง 3 เดือน แต่นี่ก็ผ่านมา 9 เดือนแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่การประชุมจะจบลงซะที ว่าแต่ว่าตอนนี้อาการเป็นยังไงมั่ง